Archive for category New World Order

Kraj któremu wszystko wolno, a nic złego nie można o nim głośno powiedzieć !!!

Komantarz jest zbędny ten film trzeba po prostu zobaczyć:


 


 

18 komentarzy

2025- Globalny rząd. Raport NIC i ISS.

Polityka

Globalne Zarządzanie 2025: W punkcie krytycznym” jest projektem stworzonym przez NIC (National Intelligence Council) oraz ISS (EU Institute of Security Studies). Dokument opisuje problematykę obecnej sytuacji na świecie w kontekście utworzenia światowego rządu. Pobierz dokument PDF

Ponieważ jak trafnie zauważył Zbigniew Brzezinski większość obywateli zaczyna rozumieć kierunek w jakim zmierza świat, więc politycy zmienili retorykę. Teraz “globalny rząd” określany jest mianem “globalnego zarządzania”, i w takim charakterze należy czytać ten dokument. Podobny zabieg ma miejsce z “globalnym ociepleniem”, które teraz przechszczono na “zmiany klimatyczne”(tak jak by było coś anormalnego w zmieniającej się pogodzie).

(Wstęp) Globalne Zarządzanie 2025 (Global Governance 2025) jest wynikiem zintegrowanego procesu, konsultacji z przedstawicielami rządów, jak również biznesu, nauki, organizacji pozarządowych, zespołów analitycznych, przedstawicieli mediów z Brazylii, Chin, Indii, Japonii, Rosji, Południowej Afryki, rejonu Zatoki Perskiej (Zjednoczone Emiraty Arabskie). Różnorodność uwag i spostrzeżeń, które zostały uwzględnione w tekście, świadczy zarówno o bogactwie dyskusji i trudności pogodzenia różnych interesów i stanowisk w trakcie reformy globalnego zarządzania.
…Wielu ekspertów, przyczyniło się do sukcesu tego projektu i do wysokiej jakości tego sprawozdania. Rada Atlantycka Stanów Zjednoczonych oraz Transatlantic Network Policy były partnerem wspierającym projekt. (Wstęp)

Projekt Globalne Zarządzanie 2025 rozpatruje 4 możliwe scenariusze ewolucji świata, w kontekście utworzenia rządu światowego. Oto one:

“Scenariusz I: Ledwie na powierzchni. W tym scenariuszu, który jest najbardziej prawdopodobny w ciągu najbliższych kilku lat, żaden kryzys nie będzie na tyle silny, aby zagrozić międzynarodowemu systemowi, mimo jego powolnej ekspansji. Kryzysy są rozwiązywane ad hoc, a instytucje tworzone w celu uniknięcia najgroźniejszych z ich aspektów są tworzone tymczasowo. Oficjalne instytucje pozostają w dużej mierze nie zreformowane a państwa zachodnie prawdopodobnie muszą wziąć na na siebie nieproporcjonalnie dużą część „globalnego zarządzania” w czasie gdy kraje rozwijające się będą zapobiegać problemom wewnętrznym. Przyszłość ta nie jest trwała w dłuższej perspektywie, gdyż zakłada, że kryzys okaże się nie do opanowania do takiego stopnia, że zagrozi systemowi międzynarodowemu.”

3-4.” Ta dekada została otwarta przez ataki na wieże w Nowym Jorku i Pentagon, wprowadzając międzynarodowy terroryzm na pierwszy plan międzynarodowej agendy. Niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania i stosowania broni niekonwencjonalnej stało się nowym problemem. Operacje pokojowe rozwinęły się, i obejmują zwiększenie zasięgu działań o zwalczanie przyczyn konfliktu…

…powolne wychodzenie z niedawnego kryzysu gospodarczego podkreśliło znaczenie krajów rozwijających się, zwłaszcza Chin w ponownym ożywieniu światowej gospodarki, pozostawiając wiele krajów zachodnich w tyle.

… Biotechnologie i nanotechnologie przynoszą wiele możliwości zarówno dla postępu, na przykład w służbie zdrowia, jak i niespotykane ryzyko, jeśli byłyby wykorzystane do celów przestępczych.Modyfikacja genetyczna stawia poważne kwestie etyczne nawet wtedy, gdy osiągnięcia naukowe mogą mieć kluczowe znaczenie dla społeczeństw zmagających się z problemami ograniczonych zasobów tj. żywności i starzeniem się społeczeństwa.”

„Scenariusz II: Fragmentacja potężnych państw i regionów, próbujących odciąć się od  zewnętrznych zagrożeń. Azja buduje regionalny ład, aby być ekonomicznie samowystarczalną. Globalna komunikacja gwarantuje utrzymanie konceptu globalizacji, który znacznie spowalnia. Europa zwraca swoją uwagę do wewnątrz, zmagając się z rosnącym niezadowoleniem oraz spadkiem poziomu życia. USA może być w lepszej sytuacji, ale prawdopodobnie nadal będzie się zmagać z podobnymi zagadnieniami, zwłaszcza jeśli jej problemy fiskalne pozostają nierozwiązane.”

„12. Pytanie czy, kiedy, i na jakich warunkach międzynarodowa społeczność lub międzynarodowe instytucje będą mogły, postawić wyzwanie i przejąć władzę krajów narodowych w ich wewnętrznym stanowieniu.”

„Scenariusz III: Koncert Europy. Zgodnie z tym scenariuszem, poważne zagrożenia dla międzynarodowego systemu, mogą się objawić w formie katastrofy ekologicznej lub konfliktów – które wzmacniają współpracę w zakresie rozwiązywania globalnych problemów. Zasadnicze reformy międzynarodowego systemu stają się możliwe. Chociaż ten scenariusz ma mniejsze szanse na zaistnienie niż dwa poprzednie, byłby on najlepszy w długim okresie. USA współdzieli władzę z Chinami i Indiami a UE przejmuje większą rolę na świecie. Stabilny koncert może wystąpić również stopniowo w dłuższym okresie, w którym gospodarcze luki zaczną się kurczyć i dochód per capita zacznie być porównywalny na całym świecie. ”

„24. Hybrydowe przedsiębiorstwa, partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) stają się ważną cechą globalnej innowacyjności zarządzania, w szczególności w dziedzinie zrównoważonego rozwoju. Znaczenie PPP  będzie wzrastać, wraz ze zwiększeniem ilości udziałowców.

„…W dziedzinie zdrowia na świecie, połączone państwa i podmioty niepaństwowe spowodowały prawdziwą rewolucję wraz z wprowadzeniem inicjatyw prowadzących do powstania Globalnego Funduszu Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią i nowymi globalnymi systemami zarządzania, takimi jak UNAIDS, oraz udziałem organizacji pozarządowych. Fundacje filantropijne, takie jak te prowadzone przez Billa i Melindy Gates dokonali kluczowych kontrybucji w tym zakresie.

Być może jesteśmy świadkami zmiany, która nie jest geograficzna ale horyzontalna. Widzimy powstanie nowej światowej elity zarządzającej. Zmusza to do zastanowieniem się, co to oznacza dla przyszłości demokracji liberalnej”. Uczestnik badań z Południowej Afryki.”

„…PPP mogą także koncentrować się na realizacji szeroko zakrojonych programów ustanowionych na szczeblu wielostronnym. Przykładem jest ponad 300 partnerstw uruchomionych w wyniku Światowego Szczytu Zrównoważonego Rozwoju w 2002 roku. Partnerstwa te mogą pomóc wypełnić lukę między globalnym zarządzaniem i tworzeniem zasad lokalnych i zaangażowaniem wielu zainteresowanych podmiotów z zewnątrz i wewnątrz poszczególnych krajów lub regionów…
…Patrząc w przyszłość, istnieją możliwości rozszerzenia współdziałania państwa i niepaństwowych podmiotów by zwiększyć wydajność PPP.”

„35. Nie istnieje obecnie żadne forum zajmujące się kompleksowo całym przekrojem społeczności naukowców, przemysłu i rządów mające na celu zmniejszenie ryzyka związanego z rewolucją biotechnologiczną. … Niewielu ekspertów uważa, że obecne instrumenty są wystarczające do zarządzania tymi wyzwaniami. Na przykład, bezpośrednie zmiany w DNA w procesach in-vitro są szeroko badane w celu usunięcia wadliwych genów, jednak dyskusje na temat przyszłych osiągnięć otwierają możliwość projektowania ludzi z unikalnymi zdolnościami fizycznymi, emocjonalnymi i poznawczymi.”

„Scenariusz IV: Reality Gaming: Konflikt wzmacnia kooperację. Scenariusz ten jest jednym z najmniej prawdopodobnych, ale nie można go wykluczyć. Międzynarodowy system staje się zagrożony z powodu problemów narodowych, w szczególności w krajach takich jak Chiny. Chiny tracą swoją wagę i światowa gospodarka wygasa. Presja narodowa krajów wzrasta wraz z wygasaniem możliwości realizacji aspiracji klasy średniej do „dobrego życia”. Napięcia wzrastają między Stanami Zjednoczonymi i Chinami, ale również wśród niektórych krajów BRIC wraz ze wzrostem konkurencji w pozyskiwaniu zasobów oraz klientów. Takie podejrzenia i napięcia powodują, że reformy globalnych instytucji stają się niemożliwe; wysiłki budowy regionów, szczególnie w Azji, również stają się niemożliwe.”

“Zmiany klimatu”zwiększają presję środowiska uderzając w wiele z najbiedniejszych krajów. Eksperci uważają, że ryzyko z tym związane może prowadzić do wybuchu konfliktów zbrojnych w Afryce, Ameryce Południowej i Azji Środkowej oraz na Bliskim Wschodzie. Badania pokazują, że kraje sąsiadujące z państwami słabym lub upadającymi, same borykają się z wieloma problemami, i wrażliwe są na konflikty wewnętrzne lub na własny upadek (Etiopia, Bangladesz, Pakistan, Nigeria)*.
Taki scenariusz prawdopodobnie przerośnie międzynarodowe wysiłki w zarządzaniu konfliktem, biorąc pod uwagę trudne wyzwana z mniejszych krajów takich jak Sudan czy Somalia.
*Wszystkie te kraje wymienione są jako najbardziej niestabilne w pięciu dużych projektach oceny ryzyka.”

„68 Wzrastające kraje widzą swoją przyszłą przewagę w sektorze, w którym istnieje stosunkowo niewiele konkurencji. Indie i Chiny inwestują w biotechnologię …”

Rząd światowy powstaje. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Dokument tu przedstawiony nie rozpatruje czy on powstanie, tylko jak to może być urzeczywistnione.
Scenariusz 4 jest do pewnego stopnia zbieżny z publikacją Brytyjską „Globalne trendy strategiczne 2007-2035.”

źródło: http://www.prisonplanet.pl/polityka/2025_globalny_rzad,p1344853521

2 komentarze

Syjonizm Rothschildów

Autor: David Icke, tłumaczenie: Redimix dla davidicke.pl

Ale aby zrozumieć kryzys finansowy, 9/11 i tak wiele więcej spraw, trzeba o nim wciąż mówić. Gdy rozpoczynamy nowy rok, pośród wciąż wzbierającej tyranii, ważną sprawą jest by wszyscy o tym wiedzieli.

Pisałem i mówiłem szeroko o planach rozwijających się za rozwijającym się kryzysem finansowym i ujawnię tutaj koordynującą siłę,lub przynajmniej główną, stojącą za tą agendą i tak wieloma innymi sprawami, nie wyłączając 9/11

Większość poszukiwaczy konspiracji albo nie zdaje sobie sprawy z fundamentalnego znaczenia tej sieci albo jest zbyt przerażona by to zrobić. Chrzanić to.

Jest to szeroko znane jako Syjonizm, lub, jak to nazywam bardziej dokładnie, jak sugeruję …Syjonizm Rothschildów. Dodaję „Rothschildów” by wciąż podkreślać prawdziwych twórców Syjonizmu i jego kontrolerów po dziś dzień [patrzcie książka Human Race Get Off Your Knees].

Później wytłumaczę powiązania z wzbierającą globalną katastrofą ekonomiczną, ale najpierw potrzebne jest pewne tło by umieścić to wszystko w należytym kontekście który trzeba wpierw zobaczyć.

Spytajcie większość ludzi o Syjonizm i powiedzą „to Żydzi”, ale podczas gdy jest to wrażenie które polityczna sieć i media Rothschildów bardzo skutecznie „sprzedały” jako „pospolitą wiedzę”, nie jest to prawdą. Reprezentuje on jedynie ich mniejszość jak również wielu innych którzy nie są żydowskiego pochodzenia.

 

Syjonizm Rothschildów w swym publicznym wyrazie jest ideologia polityczną opartą na ojczyźnie dla narodu żydowskiego w Palestynie i wierzeniu, że Żydzi są „wybraną rasą” Boga z danym im od Boga prawem do „ziemi obiecanej” Izraela [historycznie jest to nonsens jak ukazałem to w moich książkach].

Wierzą również, że prawdziwe granice Izraela muszą obejmować to co teraz stanowi Izrael nie wyłączając Gazy i Zachodniego Brzegu plus Liban, Irak, Syrię, Egipt i Jordan, lub jak to ujmuje Genesis „od wybrzeży Egiptu do Eufratu”.

Taki jest publiczny wyraz Syjonizmu ale w swym wewnętrznym jądrze jest to tajne stowarzyszenie stworzone i kontrolowane przez Dom Rothschildów.

Postarali się by sprzedać kłamstwo „Syjonizm oznacza wszystkich żydowskich ludzi” tak by mogli potępiać jako „antysemitę” i „rasistę” każdego kto obnaża prawdę o Syjonizmie Rothschildów i jego agentach w rządach, bankowości, biznesie, mediach, wojskowości, etc.

Dlatego większość badaczy nie wchodzi w to nawet jeśli są wystarczająco świadomi by wiedzieć, że powinni. By odkryć i ujawnić to co się dzieje na świecie potrzebujemy wszystkich „zwojów” – mózgu, kręgosłupa, jaj – potrzebujemy tego jak nigdy wcześniej.

O tak, i musimy dodać świadomość jeśli chcemy zrozumieć jak głęboko poza rzeczywistość naszych pięciu zmysłów sięga ta królicza nora.

Rasizm jest ostateczną formą ignorancji w tym sensie, że utożsamia ‚”Ciebie” z ciałem zamiast ze Świadomością – Jaźnią która ożywia ciało i doświadcza poprzez nie. To jak osądzanie człowieka po jego kombinezonie kosmicznym zamiast po osobie wewnątrz niego.

Tak więc rasiści są niedorzeczni, niedojrzali i głupi ale w żaden sposób groźba zaszufladkowania mnie jako rasistę nie powstrzyma mnie przed ujawnianiem tego co musi zostać ujawnione jeśli System Kontroli ma upaść [już tego ze mną próbowali i zawiedli].

Najbardziej ekstremalnymi rasistami na świecie są w końcu Rothschildowscy Syjoniści. Izrael jest w każdym calu państwem Apartheidu tak jak Afryka Południowa i Ameryka.

 

I nie rozumiem przez to jedynie zła które jest wywierane na Palestyńczykach z minuty na minutę, z dnia na dzień ale nadzwyczajne rasistowskie podziały wewnątrz żydowskiego społeczeństwa gdzie na przykład czarni żydzi z Etiopii są traktowani jako coś niewiele więcej niż zwykłe szkodniki [a sami wszystkim wokół zarzucają antysemityzm czy nazizm przy najmniejszej nawet krytyce ich działań – przypis tłumacza].

Przejdźmy więc poza tę wyrachowaną zasłonę dymną i twierdzenie, że wyzywanie Syjonizmu Rothschildów i horrorów Izraela oznacza, że jesteś antyżydowski i zamiast tego spójrzmy na proste fakty o których nie chcą byś je wiedział i uznawał za prawdziwe.

Po pierwsze nie musisz być Żydem by zostać Rothschildowskim Syjonistą jak powiedział to publicznie były wiceprezydent USA Joe Biden gdy lizał tyłki swoich panów w Tel Avivie [a ostatecznie tyłki jego panów w zamku Chateau Rothschild).

Jednym z najbardziej agresywnych Rothschildowskich Syjonistów są Chrześcijańscy Syjoniści w Stanach Zjednoczonych i gdzie indziej prowadzonych najgłośniej przez ich „duchowego” lidera, John C. Hagee. Pomyślcie o najgorszego rodzaju ekstremalnego wymachującego Biblią hipokryty i już wiecie kogo zaprosić na herbatkę.

Hagee jest założycielem i Narodowym Przewodniczącym organizacji Chrześcijan-Syjonistów, Christians United for Israel [Chrześcijanie Zjednoczeni dla Izraela], jest on regularnym gościem w Izraelu i spotkał się z każdym premierem od czasu początków Menachema.

 

Hagee – głos, ale z pewnością nie mózg Chrześcijańskich Syjonistów.
Duszpasterstwo Johna Hagee przekazało ponad $8.5 miliona by przenieść Żydów z byłego Związku Radzieckiego do Izraela, jest założycielem i Dyrektorem Wykonawczym wydarzenia zwanego „Noc dla Uhonorowania Izraela” [‚A Night to Honor Israel’] gdzie przysięgają solidarność pomiędzy Chrześcijanami i Państwem Izrael. 

Zobaczcie w tym exposé późniejszą historię z naglówkiem GOD-TV wymazuje wioskę izraelskich beduinów by sprowadzić „Drugie Przyjście” Jezusa [‚GOD-TV Erase Israeli Bedouin Village to Bring Jesus’ Second Coming’]  by docenić ekstremalny i bezlitosny sposób w który nieżydowscy Chrześcijańscy Syjoniści wspierają oficjalnych Syjonistów – Rothschildowskich Syjonistów.

W kontraście z nimi duża liczba Żydów nie jest Syjonistami, a niektórzy nawet zdecydowanie sprzeciwiają mu się i wspierają Palestyńczyków w ich bitwie o przetrwanie w natarciu ludobójstwa ze strony izraelskiego rządu i wojska finansowanych przez Stany Zjednoczone.

Żydzi organizują protesty i wzywają do bojkotu Izraela w odpowiedzi na plany Rotshchildowskich Syjonistów wobec Palestyńczyków a jednak, jak wielu ludzi którzy „pobierają” swoje informacje z mediów głównego nurtu wie o tym?

Jak wielu ludzi wie, jak przedstawia to zdjęcie, wielu religijnych Żydów odcina się od żądań Rotshchildowskich Syjonistów by USA zaatakowało Iran i mieli ciepłe spotkanie z irańskim prezydentem Ahmedinejadem by okazać mu swoje wsparcie? [Nie pomijamy tu jednak faktu istnienia islamskiej tyranii i ucisku w Iranie, ale to temat na inną okazję i na pewno go nie przemilczymy.]

Nikt kto otrzymuje swoje „wiadomości” z kontrolowanych przez Rotshchildowskich Syjonistów mediów głównego nurtu nie będzie o niczym z tego wiedział ponieważ idą one po jednej linii – Syjonizm oznacza wszystkich Żydów i koniec historii.

Ale każdy kto myśli, że to cała prawda powinie przeczytać artykuł autorstwa żydowskiego muzyka i pisarza Gilada Atzmona zatytułowany „Jak izraelscy przywódcy zabijają by pozyskać głosy swoich ludzi.”

Rothschildowie mają sieć organizacji, nie wyłączając B’nai B’rith i jego odgałęzień takich jak „Liga Przeciwko Zniesławieniu – Anti Defamation League (ADL) która pracuje z innymi kontrolowanymi przez Rothschildów grupami by atakować każdego kto zbliży się do prawdy na tyle by zobaczyć słonia w pokoju i ujawnić go wszystkim.

Atakują i podważają ich w każdy możliwy sposób by powstrzymać przed wyjściem na światło dzienne prostej i niszczycielskiej prawdy – tego, że Rotshchildowscy Syjoniści kontrolują media głównego nurtu; Hollywood i przemysł filmowy [mówienie o tym zakończyło karierę filmową Marlona Brando – przyp. tłumacza], jak również rządy, nie tylko w Stanach Zjednoczonych, i co kluczowe w świetle aktualnych wydarzeń kontrolują oni również globalne finanse i handel.

 

Przeprowadzę was przez personel w administracji Obamy który „wyznaczył” on po swoje elekcji pod koniec 2008 by dać wam pojęcie o tym jak niewielu ludzi dyktuje swoja wolę innym poprzez wiele siatek Rothschildów.
Pamiętajcie, gdy będziemy przeglądali ich nazwiska, że tylko 1.7% populacji Stanów Zjednoczonych to Żydzi i, że znacząca ich liczba nie będzie Rothschildowskimi Syjonistami.

 

Obama „wyznaczył” Rahma Emanuela (Rothschildowskiego Syjonistę) jako jego Szefa Sztabu Białego Domu (nadzorcę). Emanuel, który służył w izraelskiej armii jest synem byłego aktywnego członka terrorystycznej organizacji Irgun która pomogła bombami w utorowaniu drogi dla egzystencji Izraela w 1948 roku i spowodowała, że około 800,000 Palestyńczyków uciekło ze swej ojczystej ziemi w przerażeniu. 

(Wielu Izraelczyków powiązanych z siatkami Rothschildów zostało wysłanych do Stanów Zjednoczonych po ustanowieniu Panstwa Izrael wyłącznie w celu spłodzenia dzieci które byłyby urodzonymi z obywatelstwem amerykańskim ludźmi by zinfiltrowały one później rząd USA w nadchodzących pokoleniach.)

Starszym Doradcą [nadzorcą] w Białym Domu Obamy jest David Axelrod (Rothschildowski Syjonista), bliski współpracownik Rahma Emanuela i jest człowiekiem który prowadził kampanię Obamy pod hasłem „Zmiana w którą możecie uwierzyć” przeciwko Hillary Clinton i Johnowi McCain.

Axelrod nadzoruje teraz słowa z ekranów teleprompterów doktórych Obama jest przyspawany nawet podczas najbardziej pośrednich oświadczeń. Axelrod tak jak i Emanuel jest produktem „politycznej” mafii Rotschildowskich Syjonistów którzy kontrolują Chicago gdzie Rahm Emanuel startuje teraz na burmistrza.

Jednym z głównych fundatorów i kontrolerów Obamy jest agent Rotschildowskich Syjonistów George Soros – multimiliarder, finansowy spekulant i manipulator krajów nie wyłączając byłego Związku Radzieckiego.

Obama „wyznaczył” cały strumień Rothschildowskich Syjonistycznych ‚doradców’ i ‚carów’  w obszarach różnorodnych zagadnień, nie wyłączając tutaj również niesławnego agenta Rotschildowskiego Syjonizmu Henry Kissingera i Cassa Sunsteina, ‚Administratora Biura Informacji i Regulacji Relacji Białego Domu’, który wezwał by wszystkie „teorie konspiracji”zostały albo zakazane albo opodatkowane.

To kolejny cel Rothschildów – by zakazać każdego poglądu lub badań które ujawniają agendę Rothschildów.

Sunstein (Rothschildowski Syjonista) mówi, że opinia iż ‚globalne ocieplenie’ jest zmanipulowanym oszustwem powinno być przykładem tego co powinno być zakazane lub opodatkowane (patrz bany na „teorie konspiracji”), i jak dobrze się stało, że Obama wyznaczył Carola Brownera (Rothschildowskiego Syjonistę) i Todda Sterna  (Rothschildowskiego Syjonisty) by objął przewodnictwo nad jego polityką ‚globalnego ocieplenia’/’zmiany klimatu’.

 

Rothschildowscy Syjoniści Browner i Stern – on message.
Tak jak i ekonomia … 

Kluczowe stanowisko ekonomiczne w Stanach Zjednoczonych to stanowisko głowy bądź przewodniczącego Rezerwy Federalnej, całkowicie prywatnego i kontrolowanego przez Rothschildów kartelu banków które szyderczo nazywają siebie ‚Centralnym Bankiem Ameryki’.

Narodowy bank centralny powinien odpowiadać przed ludźmi, w innym wypadku jest to tylko kolejny prywatny bank pożyczający rządowi ‚pieniądze’ które później populacja musi spłacić wraz z odsetkami [czysta lichwa].

To ostanie opisuje Rezerwę Federalną US która, jak głosi powiedzenie jest nie bardziej federalna niż kontrolowana przez Rotschildów Federal Express [firma kurierska]. ‚Fedy’ drukują pieniądze dosłownie za centy od dolara i wtedy ‚pożycza’ je rządowi na procent i dla zysku [gdy to samo zrobi przeciętny człowiek to trafi do więzienia za fałszerstwo i oszustwo w jednym – przyp. tłumacza].

Co za wspaniały przekręt jeśli uda ci się z nim ujść na sucho, no i – ponieważ sieci Rothschildów kontrolują media, rząd jaki również banki Rezerwy Federalnej – udało im się ujść z tym na sucho.

 

Możemy podjąć historię ‚Fedu’ wraz z wyznaczeniem Paula Adolpha Volckera na głowę Fedu podczas prezydentur Jimmiego Cartera i Ronalda Reagana (a w rzeczywistości rządów Georga Busha seniora).
Volcker był wiceprezydentem i dyrektorem planowania w kontrolowanym przez Rockefellerów (Rothschildów) Chase Manhattan Bank i opuścił Fed w 1987 by zostać przewodniczącym bankowej firmy inwestycyjnej w Nowym Jorku zwanej J. Rothschild, Wolfensohn & Co., prowadzonej przez Jamesa D. Wolfensohna (Rothschildowskiego Syjonisty), który później został prezydentem Banku Światowego. 

Następny w kolejce w Rezerwie Federalnej był ‚Mr Big’, Alan Greenspan (Rothschildowski Syjonista), praktykujący Satanista według tych którzy twierdzą, że uczęszczali z nim na rytuały.

Greenspan został ‚wyznaczony’ przez prezydenta Reagana (prezydenci nie ‚wyznaczają’ szefów Fedu, mówi się im tylko kto nimi będzie) i pozostał głową Fedu i poprzez to głową amerykańskiej polityki ekonomicznej przez wszystkie lata Clintona i większość Busha Juniora przed odejściem we wczesnym 2006-tym.

W tym samym czasie nadzorował systematyczny demontaż regulacji finansowych który pozwolił chciwym i skorumpowanym na dzikie przekręty w finansach, podczas gdy w tym samym czasie gwałtowny i niewypowiedziany duet Tony’ego Blaira i jego Kanclerza i późniejszego  następcy Gordona Browna robił to samo w Brytanii.

Greenspan otrzymał niekwestionowane wsparcie dla swojej polityki ze strony Sekretarza Skarbu Billa Clintona czyli Roberta E. Rubina (Rothschildowskiego Syjonisty), byłego współprzewodniczącego kontrolowanego przez Rotschildów banku Goldman Sachs i Larry’ego Summersa (Rothschildowskiego Syjonisty), byłego Głównego Ekonomisty w Banku Światowym.

Specjalnym Asystentem prezydenta Billa Clintona ds. Polityki Ekonomicznej w tym samym okresie i Starszy Ekonomista oraz Starszy Doradca w Radzie Doradców Ekonomicznych [Council of Economic Advisers] podczas rządów administracji Clintona był Peter Orszag (Rothschildowski Syjonista).

Kolejnym udzielającym poparcia dla deregulacji Greenspana był Timothy Geithner (Rothschildowski Syjonista), prezydent Banku Rezerwy Federalnej Nowego Jorku, najpotężniejszego w całym kartelu Rezerwy Federalnej.

Bez tej kolektywnej demolki finansowej kontroli i równowagi przez tę kabałę Rotschildowskich Syjonistów nie byłoby załamania finansowego we Wrześniu 2008 wraz jego [trwającymi do dzisiaj] konsekwencjami dla miliardów ludzi na całym świecie.

Ale, kiedy w parę miesięcy później Barack Obama został prezydentem USA kto był w ‚drużynie ekonomicznej’ którą on „wyznaczył” by ‚uprzątnąć ten bałagan’? Eeee, dokładnie ci sami ludzie którzy go stworzyli i wszystkiego dokonano z Białego Domu kontrolowanego przez Rahma Emanuela (Rothschildowskiego Syjonistę) i Davida Axelroda (Rothschildowskiego Syjonistę).

 

Geithner mówi: „Nie wiem gdzie się podziały pieniądze – kogo to obchodzi?”

Obama zrobił Timothy Geithnera (Rothschildowskiego Syjonistę) swoim Sekretarzem Skarbu – matka Obamy pracowała dla ojca Geithnera, Petera F. Geithnera (Rothschildowskiego Syjonisty), dyrektora programu dla Azji w Fundacji Forda w Nowym Jorku. 

Larry Summers (RothschildowskiSyjonista) został mianowany dyrektorem Narodowej Rady Ekonomicznej Białego Domu, a Adolph Volckerpartner biznesowy Rothschildów został mianowany Przewodniczącym Panelu Doradczego ds. Naprawy Ekonomii [Economic Recovery Advisory Board].

Gang który zdemolował miasto wrócił teraz do niego by zdemolować je nawet jeszcze bardziej, i nigdy nie zgadniecie … zdecydowali, że jedynym sposobem by uratować ekonomię rzuconą na kolana przez ich kolektywne działania i system bankowy który reprezentują jest, no cóż, z całą pewnością chyba nie… przekazanie bilionów pożyczonych od podatników dolarów do kontrolowanych przez Rotschildów banków i firm ubezpieczeniowych takich jak CitiGroup (sprowadzonego do katastrofy przez Rotschildowskiego Syjonistę Roberta E. Rubina, patrz wyżej), oraz J. P. Morgan, AIG i innych z długiej listy banków.

Nadzorującym te i inne wydatki amerykańskiego rządu był Dyrektor Budżetowy Obamy, wspomniany wcześniej Peter Orszag (Rothschildowski Syjonista) który blisko współpracował z Rahmem Emanuelem (Rothschildowskim Syjonistą) by wymusić Północnoamerykańską Umowę Wolnego Handlu [North American Free Trade Agreement (NAFTA)] która zgodnie z polityką Rotschildów zdewastowała amerykański przemysł.

 

Summers, Orszag i Geithner: chce ktoś kupić używany samochód?
Summers zrezygnował pod koniec 2010 roku i w czasie gdy to piszę zastępującymi go faworytami są Roger Altman (Rothschildowski Syjonista) i Gene Sperling (Rothschildowski Syjonista).
Peter Orszag był założycielem i szefem firmy ds. konsultacji ekonomicznych która doradzała Centralnemu Bankowi Irlandii w okresie przed jego bankructwem jak również doradzali Rosyjskiemu Ministrowi Finansów kiedy aktywa finansowe kraju zostały oddane Rotschildowskim Syjonistycznym oligarchom takim jak właściciel klubu piłkarskiego Chelsea Roman Abramovich którzy stali się dzięki temu natychmiastowymi miliarderami. 

Orszag zrezygnował jako Dyrektor Budżetowy w Lipcu tego roku [2011] gdy zrobił swoje ale to bez znaczenia, Obama oświadczył, że Jacob Lew (Rothschildowski Syjonistat), podsekretarz stanu Hillary Clinton przejmie i wznowi ten sam posterunek który trzymał pod Billem Clintonem.

Do czasu gdy brązowa substancja uderzyła w wiatrak z całą siłą we Wrześniu 2008-go, Alan Greenspan (Rothschildowski Syjonista) wystąpił z Fedu wcześniej przed krachem o którym wiedział, że nadchodzi. Ale raz jeszcze to nieważne. Został zastąpiony przez Bernarda Bernankego (Rothschildowskiego Syjonisty) który wydrukował nawet jeszcze więcej pieniędzy (na procent podatnika) by przekazać je swoim Rothschildowskim Syjonistycznym kumplom z Wall Street.

Tymczasem Sekretarz Skarbu Timothy Geithner (Rothschildowski Syjonista), który grał centralną rolę w przekazaniu bilionów dolarów publicznych pieniędzy bez żadnych haczyków swoim bankierskim współpracownikom zasięgając przy tym opinii prywatnej międzynarodowej „firmy prawniczej” Rothschildowskich Syjonistów zwanej Squire, Sanders & Dempsey czy amerykańskie stany mogłyby, tak jak niektóre z nich o to prosiły legalnie użyć pakietu pomocowego [bail-out money] lub tzw. TARP – Kryzysowego Pakietu Aktywów Finansowych [Troubled Asset Relief Program] – by wesprzeć weksle prawne ludzi próbujących ochronić swoje domy przed ich zajęciem przez „schładzane” finansowo banki. [jeśli zrobiłem jakieś błędy to przepraszam ale język finansów jest daleki od ludzkiego – przyp. tłumacza]

Posiadana prywatnie przez Rotschildowskich Syjonistów firma Squire, Sanders & Dempsey powiedziała ‚nie’ i tak Timothy Geithner (Rothschildowski Syjonista) stwierdził, że te pieniądze nie mogą zostać użyte by ochronić ludność która wykupiła banki przed zamknięciem i zatrzymaniem ich własności przez te same banki.

David Millstone, bardzo aktywny Rothschildowski Syjonista, partner w Squire, Sanders & Dempsey i regionalny przewodniczący komitetu relacji międzynarodowych Ligi Przeciwko Zniesławieniu. Jego firma mówi, że publiczne pieniądze mogą iść do banków Rotschildowskich Syjonistów ale nie do niewinnych ofiar tychże banków.

I gdy to wszystko miało miejsce, to były głowy głównych międzynarodowych instytucji finansowych z mocą by wywierać globalną politykę ekonomiczną:

Prezydentem Banku Światowego jest Robert Zoellick (Rothschildowski Syjonista), dużej rangi człowiek z administracji Busha Juniora i zagorzały zwolennik  najazdu na Irak na długo przed 9/11. Zoellick przejął władzę nad Bankiem Światowym z rąk zniesławionego Paula Wolfowitza (Rothschildowskiego Syjonisty), kolejnego dyrygenta inwazji na Irak jako Zastępca Sekretarza Obrony

 

Dyrektorem Zarządzającym Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF) jest Dominique Strauss-Kahn (Rothschildowski Syjonista), francuski polityk który jak się oczekuje będzie kandydował by zastąpić prezydenta Nicolasa Sarkozy (Rothschildowskiego Syjonistę) podczas nastepnej elekcji.

Głową Europejskiego Banku Centralnego (ECB) jest Jean-Claude Trichet (Rothschildowski Syjonista), kolejny Francuz który przejął jeden z największych francuskich banków Crédit Lyonna po uniewinnieniu go w 2003 roku w procesie z powodu „finansowych nieprawidłowości.”

Czy ktoś może pomyśleć, biorąc pod uwagę te fakty, że Rothschildowie mogą kontrolować globalne finanse i, że mogliby, przynajmniej troszeczkę zaaranżować krach z 2008 i to co nastąpiło potem??

W samym sercu ‚bail outu’ Irlandii (spłacanie irlandzkich banków i elitarnych inwestorówj ak Rotschildowie przez naród irlandzki) siedział Jean-Claude Trichet (Rothschildowski Syjonista) w Europejskim Banku Centralnym i Dominique Strauss-Kahn (Rothschildowski Syjonista) w IMF – Międzynarodowym Funduszu Walutowym.

I banki które spowodowały krach na który Rothschildowscy Syjoniści u władzy ‚odpowiadają’ ku ich własnej korzyści również są nieuchronnie kontrolowane, bezpośrednio lub ostatecznie przez Rothschildowskich Syjonistów.

Te nie wyłączają Goldman Sachs przewodzonego przez Lloyda Blankfeina (Rothschildowskiego Syjonistę) i stworzonego przez Rotschildowskich Syjonistów Marcusa Goldmana i Samuela Sachsa którzy przybyli, jak tak wielu z tych ludzi z rodzin które osiadły w Ameryce z kraju z którego nazwisko Rothschild pochodzi – Niemiec.

Mówiąc jeszcze dokładniej, wciąż i wciąż wypływa tutaj niemiecki region Bawarii – dom niesławnych Iluminatów Bawarskich Adama Weishaupta (który dziś mógłby zostać nazwany Rothschildowskim Syjonistą). Papież Ratzinger i Henry Kissinger to tylko dwa przykłady ‚urodzonych w Bawarii.’

Goldman Sachs było w fundamentalny sposób odpowiedzialne za krach w 2008, ale do tego czasu jego były Przewodniczący i Główny Oficer Wykonawczy Henry ‚Hank’ Paulson został zainstalowany jako Sekretarz Stanu USA by rozpocząć schładzania banków „bail out” dając Goldman Sachs ogromne zyski w ostatnich tygodniach rządów administracji Busha.

Goldman Sachs było również instrumentalne w załamaniu ekonomii w Grecji które rozpoczęło ‚euro panikę’ która później objęła Irlandię.

 

Te symetria zwie się Rothschildowskim Syjonizmem.
Pozszywali oni cały ten interes ponieważ sieć tajnych stowarzyszeń Rothschildowskich Syjonistów posiada swoich agentów w rządach, systemie bankowym, nie wyłączając instytucji takich jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy – IMF, i kontrolują również ogłaszanie ich aktywności poprzez posiadanie mediów głównego nurtu. 

W rezultacie, jeśli dzieje się to ekonomicznie i politycznie jest tak ponieważ Rothschildowie chcieli by działo się to w ten sposób – czy to w bankowości, giełdach akcji, rynkach towarowych, wycenie walutowej, cenie złota, itd..

Świat finansów jest dyktowany przez ‚zaufanie inwestorów’ a kto to kontroluje? Ci którzy mają władzę by kontrolować media, rząd, i oświadczenia finansowe banku centralnego i mają potrzebne zasoby finansowe by każdego dnia przemieszczać wkoło biliony. Innymi słowy Rothschildowie i ich sługusi.

koniec części 1

Autor: David Icke, tłumaczenie: Redimix dla davidicke.pl,

orginalny tekst: http://www.davidicke.com/articles/political-manipulation-mainmenu-72/42734-they-dare-not-speak-its-name-rothschild-zionism

8 komentarzy

Wojna na sprzedaż. Wywiad z A.Suttonem cz. 2

Część 1, dostępna tutaj: https://projektasymetria.wordpress.com/2011/02/02/wojna-na-sprzedaz-wywiad-z-a-suttonem-cz-1/

Wywiad z A.Suttonem cz. 2

Część 2. Początek transkryptu:
I – Czyli sugeruje Pan, ze amerykańskie firmy wspierały finansowo zbrojenia Niemiec przed II wojna światową?
AS – Amerykańskie korporacje, tylko kilka z nich, nie dużo, wspomagało finansowo Adolfa Hitlera, udzielało technologicznego wsparcia, dostarczało materiały, na przykład tetraetyl, zanim Niemcy podpisali umowę ze Stanami Zjednoczonymi na jego produkcję. Standard Oil wspierała finansowo rozwój przemysłu paliwowego w 1933, a paliwo było  niezbędne do walki podczas II wojny światowej.
I – To bardzo interesujące, czy mógłby pan przybliżyć nam okoliczności, skąd Niemcy brali paliwo do walk podczas wojny, bo przecież Niemcy nie mają złóż ropy.
AS –  Niemcy nie mają złóż ropy, to prawda. Używali syntetycznego paliwa, wytwarzanego z węgla. I podstawowy proces technologiczny obróbki węgla na paliwa przyszedł ze Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim od Standard Oil, które miało porozumienie o wsparciu z IG Farben. A IG Farben zapewniało ok. 60% zapotrzebowania Wermahtu na ładunki wybuchowe i dostarczało około 40%/ 50% zapotrzebowania Wermahtu i Luftwaffe na paliwo.
I – Na czym polegała współpraca pomiędzy IG Farben a Standard Oil?
AS – Współpraca przebiegała na poziomie technicznym i polegała na wymianie patentów, według porozumienia o wsparciu technicznym ze strony Stanów Zjednoczonych. Standard Oil wspierało finansowo i technologiczne IG Farben.
I – Czy istnieją dowody na to, że członkowie zarządu Standard Oil byli również członkami zarządu amerykańskiego IG Farben?
AS – Tak, Walther Teagle, jako jeden, potem, Mitchell. Ogólnie było kilku dyrektorów.
I – Czy IG Farben było powiązane z Ford Motor?
AS – Nie, nie ma na to dowodów.
I – Czyli to co tutaj widzimy, to fakt, że amerykański przemysł pomagał zapewniać technologię, odpowiednie materiały oraz  wsparcie finansowe, co pozwoliło Hitlerowi na zbudowanie machiny wojennej?
AS – Tak, zgadza się.
I – W Pana książce „Wall Street and the rise of Hitler” (Wall Street i dojście Hitlera do władzy”) wspominał Pan o sposobach prowadzenia nalotów bombowych i o fakcie, że niektóre fabryki zostały nietknięte podczas gdy większość uległo całkowitemu zniszczeniu podczas nalotów.
AS – W czasie II wojny światowej przemysł elektryczny powinien stanowić jeden z głównych celów dla nalotów bombowych sił sprzymierzonych. Jednak w praktyce fabryki German General Electric nie zostały zbombardowane. Spośród dziesięciu najważniejszych, ani jedna nie została zniszczona. Następne 6 doświadczyło niewielkich zniszczeń w postaci wybitych okien i tym podobne. Podsumowując mamy tutaj bardzo interesującą sprawę dotyczącą faktu, że te fabryki powinny być zupełnie zniszczone, a tak się nie stało. W świetle  powiązań rynkowych, łatwo zgadnąć czemu nie zostały zbombardowane.
I – Czy inne znane niemieckie fabryki elektryczne były bombardowane?
AS – Sprawdziłem to. Owszem były bombardowane. Fabryki Siemensa były bombardowane. Nie ma co do tego wątpliwości.  Jednak przemysł jako taki ogólnie nie był celem militarnym. Na przykład fabryka Siemens została zniszczona owszem, ale nie tak bardzo jak np. fabryki produkujące czołgi albo samoloty bojowe.
I – Wspomniał Pan o fabryce Forda w Kolonii, czy nie była ona jednym z głównych celów militarnych?
AS – Fabryka Forda w Kolonii powinna była być głównym celem militarnym. Tak na przykład Air France zbombardowało fabrykę Forda w Poissy, we Francji. Ale fabryka Forda w Kolonii, jedna z największych w Niemczech, nie została zniszczona.
I – Czy była zaznaczona jako cel w wytycznych do bombardowań?
AS – Sprawdzałem wytyczne dla fabryki w Koloni. Wiedziano, że produkuje się tam wyposażenie dla Wermahtu. Fabryka była celem ale nigdy nie została zbombardowana.
I – Czyli gdzieś w międzyczasie już na etapie planów nazwa fabryki Forda w Kolonii została skrzętnie usunięta, mimo że samo miasto zostało praktycznie zrównane z ziemią.
AS –Miasto zostało zniszczone, podobnie z resztą jak wiele innych miast w Niemczech. Gdzieś w międzyczasie coś się zdarzyło. W każdym razie bez żadnych wątpliwość zostały wydane rozkazy by nie bombardować pewnych obiektów mimo, iż były one głównymi celami militarnymi.
I – To z kolei przypomina sprawę pewnych rozkazów wydawanych podczas wojny z Koreą czy z Wietnamem, dotyczących konkretnych celów, które faktycznie zostały pominięte podczas bombardowań.
AS – Przypuszczam, że tak było, ale nie badałem tej sprawy osobiście.
I – W Pana książce „Wall Street ant the rise of Hitler” pojawia się jedna bardzo interesująca sekcja o specjalnej fundacji Heinricha Himmlera, która funkcjonowała dzięki finansowemu wsparciu ze strony  niemieckich firm aż do lat 1943/44. Wiele z tych firm miało silne powiązania z firmami amerykańskimi. Czy mógłby pan nam opowiedzieć o Fundacji Kepplera?
AS – Fundacja Kepplera była również znana jako KONTO S FUND. To była fundacja na realizację osobistych projektów Himmlera. To, co mnie zdumiało, to to, że zarówno w 1943, jak i w 1944, w tych latach badałem akta, połowa finansowania przyszła od amerykańskich firm na przykład w 1943 ITT, Standard Oil, General Electric i prawdopodobnie OSRAM były dawcami. Nawet w 1944, w środku (dla Amerykanów) II wojny światowej, ITT przekazywało pieniądze Himmlerowi przez osobę Schroedera, który był szefem ITT na Niemcy.  A to wszystko w samym środku II wojny światowej.
I – Czy te fakty kiedykolwiek wyszły na jaw w trakcie przesłuchań podczas Procesu Norymberskiego?
AS – Nie, nie zostały one nigdy ogłoszone, czy opublikowane. Jednak dowody w postaci dokumentów istnieją w aktach.
I – A Pan miał dostęp do tych danych?
AS- Tak, około 400 ton akt. Wiele z tych akt opuściło Instytut Hoovera ale zostały kopie. Dzięki temu miałem dostęp do tych danych.
I – Uważam to wielką szkodę, że amerykańskie społeczeństwo nie może dowiedzieć się o powiązaniach amerykańskich firm z finansowaniem ruchów nazistowskich. Teraz chciałbym porozmawiać chwilę na temat Procesu Norymberskiego, podczas którego zatrzymano i postawiono w stan oskarżenia nazistowskich generałów, zbrodniarzy. Czy jakikolwiek Amerykanin został oskarżony czy aresztowany za finansowe wspieranie nazizmu?
AS – Nie. Sprawdziłem kryteria, jakimi oznaczano przestępstwo wojenne według Norymberskiego Trybunału. I bez wątpienia, pewni Amerykanie doskonale wpisywali się w te kryteria. Ale żadnego nigdy nie pociągnięto do odpowiedzialności.
I – Czy były jakieś próby zatajenia tych faktów podczas procesu i przed amerykańska opinia publiczną?
AS – Owszem. Ci biznesmeni składali zeznania, że nie mieli świadomości co robił Hitler, a jednocześnie byli powiązani z budowaniem jego potęgi. Podejrzewam, że nie zostało to opublikowane od razu, ale niestety nigdy tego nie sprawdziłem. Ogólnie sprawa wspierania Hitlera przez amerykańskich biznesmenów nigdy nie została opublikowana.
I – A co jeśli chodzi o pożyczki od wielkich amerykańskich i brytyjskich banków dla Hitlera w latach 1933 and 1939 kiedy Hitler się zbroił?
AS – Aby o tym rozmawiać musimy cofnąć się jeszcze trochę wstecz, do tego co nazywało się pożyczką Younga, która to sprawa jest moim zdaniem bardzo ważna, gdyż doprowadziła do upadku gospodarczego kraju. Dotyczyło to fabryki Younga, szefa General Electric, który pożyczył pieniądze, jako przedstawiciel rządu amerykańskiego  i doprowadził do upadku władzy w 1933 i tym samym do przystąpienia Hitlera  do władzy. Następnie w 1933 przekazano serię pożyczek, dobrym przykładem jest Standard Oil które pożyczyło kilka milionów dolarów na budowę fabryk produkujących paliwo do samolotów.

 

I – Teraz chciałbym z kolei przejść do finansowania bolszewizmu. Wróćmy do czasów II rewolucji, w październiku i listopadzie 1917 roku. Wsparcie finansowe Lenina jak miało się do amerykańskich korporacji. Czy były jakieś powiązania w latach 1917/18, kiedy bolszewizm dopiero zaczynał na dobre rozprzestrzeniać się w Rosji?
AS – Tak,  było kilka zdarzeń. Najważniejsze dotyczy pułkownika Thomsona, który był największym współwłaścicielem (posiadał najwięcej akcji banku) Chase Manhattan Bank. Chase Manhattan Bank. Opublikowałem w swoich książkach kopię telegramu, który pokazuje przelew z Nowego Jorku do Pietrogradu (Petersburga) w grudniu 1917, na milion dolarów. A pułkownik Thomson przyznał, że ten milion został przekazany Bolszewikom, aby wspomóc ich w przejmowaniu władzy, którzy wówczas przejęli jedynie Moskwę i Pietrograd (Petersburg). Milion dolarów wysłanych przez Amerykanów, przez Wall Street dla Bolszewików.
I – Czy opublikował Pan tą dokumentację w swojej książce „Wall Steet and the rise of Bolshevism” (‘Wall Street a powstanie Bolszewizmu”)?
AS- Jedno to kopia telegramu, a drugie to protokół z zeznania pułkownika Thomsona, że dokonał on tego przelewu.
I – Dlaczego amerykańscy kapitaliści, amerykańska finansjera miałaby wspierać bolszewizm?
AS – Jedyna odpowiedź na to pytanie, które nurtowało mnie latami, bo przecież jesteśmy w opozycji, to to, że Stany nie chciały drugich Stanów na świecie. Proszę spojrzeć na Rosję, która jest dwa razy taka jak Stany i teraz miała by być konkurencją dla Stanów.  To czego chciały Stany, lub Wall Street to swoisty rynek reglamentowany. A w socjalizmie właśnie taki funkcjonuje. Moje wczesne badania na ten temat na Uniwersytecie  Stanford wykazały, że w systemie socjalistyczny nie środków na wytwarzanie nowych technologii. Muszą one być importowane z zachodu. I dlatego sądzę, że głównym celem stojącym za tymi działaniami było wspomaganie rozwoju idei marksizmu, oraz innych rodzajów socjalizmu. Dało to bowiem bankierom z Wall Street kontrolę nad rynkiem światowym.
I – Pod koniec I Wojny Światowej Rosja była wyniszczona przez ogromny głód. Ameryka wysłała misje ratownicze zwane Misją Hoovera. Czy zna pan zaplecze działań Komisji Hoovera?
AS – No cóż, nie ma wątpliwości co do tego, że w roku1922/23 Rosja była wyniszczona. Zysk z przemysłu stanowił 8/10% dochodu narodowego. Setki tysięcy ludzi cierpiało głód. Misja Hoovera miała na celu niesienie pomocy Rosji. Jednak największe wsparcie otrzymali Bolszewicy, którzy wówczas okupowali jedynie niewielką część Rosji. Tylko nieznaczna pomoc dotarła do Białych (Mieńszewików)  i  na daleki wschód kraju.
I – Po latach 1922/23 Lenin wprowadził nową strategię w ekonomii polegającą na planach 5 letnich. Czy mógłby pan nam o tym powiedzieć? Czy wielkie amerykańskie korporacje miały wpływ na budowanie Związku Radzieckiego?
AS – Były dwie fazy „wsparcia”. Lenin wprowadził nową politykę
ekonomiczną w 1923.. Opublikowałem to w mojej pierwszej książce w Stanford. A mianowicie, że każda rosyjska fabryka została odbudowana i uruchomiona ponownie przez zagraniczne korporacje, a przede wszystkim: niemieckie, brytyjskie, francuskie i amerykańskie. Do 1928 Rosja wróciła do liczb z obrotu przemysłowego z lat 1913. Od tego momentu zaczęto myśleć o tych wspaniałych planach pięcioletnich. W 1928 Gosplan (Russian Governemental Planning Commission) rozpoczął pracę nad planem pięcioletnim. Były to jedynie początki, które okazały się nieadekwatne. I wówczas wkroczyły amerykańskie korporacje. W istocie zarówno pierwszy jak i drugi plan pięcioletni został zaprojektowany w Stanach przez amerykańskie korporacje.

I – Jakie konkretnie korporacje były w to zaangażowane?
AS – Pierwszy plan pięcioletni został zaprojektowany przez korporację prawdopodobnie nieznaną większości amerykanów, a mianowicie przez korporacje Alberta Kahna. Był on jednym ze słynniejszych architektów obiektów przemysłowych w Stanach. I to on sporządził podstawy planu pięcioletniego. Następnie widzimy te same korporacje zajmujące się budowaniem fabryk. International General Electric. DuPont. Ford Motor. Hercules Motor. Tredis Wrigt. Kraft Engines. A nawet takie korporacje, o których dziś już nikt nie pamięta, takie jak WALL T. i Champs Bot, które były wówczas fabrykami lotniczymi. A więc amerykańskie korporacje stworzyły i wprowadziły pierwszy plan pięcioletni. Ale co było istotne to fakt, że Rosjanie skopiowali te plany, co przełożyło się na zwiększenie
produkcji w całej Rosji. Rosjanie następnie powielili ten system w setkach.
I – Czy firma Ford Motor była zaangażowana w budowanie imperium sowieckiego?
AS- Jak najbardziej. Ford zbudował fabrykę Gorkiego. A ta produkuje samochody marki GAZ – ciężarówki i samochody.  I od wczesnych lat 1930 wiadomo było, że ma on potencjał militarny. I Ford o tym wiedział, kiedy wszedł do Rosji, budując te fabryki. Znajduje się to również w dokumentach w aktach rządowych.
I – Czasami słyszy się nazwisko Arnold Harriman Czy on tez miał wkład w budowanie imperium?
AS – Jak najbardziej. Arnold Harriman skorzystał jeszcze na tym finansowo. W ramach koncesji, we wczesnych latach
dwudziestych przejął gruzińską kopalnię magnezu Potem wrócił ze Związku Radzieckiego. Magnez stał się jednym z głównych towarów eksportowych dla Rosjan. W zamian mogli kupić towary, które wspomagały rozwój przemysłu. Potem wykupiono Harrimana w 1929. Zyskał milion dolarów więcej niż zainwestował.
I – A co jeśli chodzi o Occidental Petroleum i Armanda Hammera?
AS –  A. Hammer jest bardzo ciekawym przypadkiem. Dostał pierwszą koncesję w 1922, w wydobyciu azbestu na Uralu. Prowadził później wiele innych rosyjskich przedsiębiorstw. Jednak jego postać jest interesująca również dlatego, że jego ojciec, mimo iż dzisiaj AH jest szefem Occidental Petroleum Corporation, to jego ojciec, Julius Harriman,  był w 1919 szefem partii komunistycznej USA. Potwierdza to założenia przedstawione w moich książkach. A mianowicie, że na górnych szczeblach nie ma różnicy między komunistami a kapitalistami. Armand Hammer jest szefem Occidental Petroleum, a jego ojciec był szefem komunistycznej partii w Stanach w 1919.
I – A więc jest to scentralizowanie władzy.
AS – Tak, na skalę międzynarodową.
I – Podczas II Wojny Światowej Rosja po raz kolejny była mocno zniszczona przez niemieckie wojska. Jaki wpływ miała pomoc aliancka w odbudowaniu zdolności przemysłowej Rosji po II Wojnie Światowej?
AS – No cóż program lend lease odbudował i zmodernizował przemysł podczas II wojny światowej. Trwał on aż do lat 1948/1949. Po land lease wprowadzono program, który miał być ograniczony tylko do racji żywnościowych i materiałów przemysłowych. W istocie jednak, według moich danych, podczas II wojny światowej jak również po jej zakończeniu, w sprzeczności z kongresem, jak podejrzewam, na masową skalę odbywał się eksport najnowszych towarów przemysłowych do Rosji w ramach tego programu.
I – W 1948 wyszła fascynująca książka napisana przez Majora Jordana. Mówi ona o wspieraniu przez Amerykanów rozwoju broni nuklearnej. Czy miał pan kiedykolwiek okazję zweryfikować fakt, że wysyłaliśmy ciężką wodę i dawaliśmy Rosjanom podstawy do stworzenia broni nuklearnej w ogóle?
AS – W ramach części badań w Stanford, przeprowadziłem śledztwo sprawdzając dokumenty wysyłkowe dotyczące programu lend lease. A więc przestudiowałem je w kontekście Major Jordan. I miał on rację w 75%. Wniósł oskarżenie, że wysyłaliśmy Rosjanom w latach 1944/1945. komponenty atomowe. I to się zgadza. Nie ma co do tego wątpliwości.  Wysyłaliśmy ciężką wodę, podstawowy komponent. Ale wysyłaliśmy również inne artykuły, być możne nie tak oczywiste dla laika. Np. tuby aluminiowe, niezbędne przy budowie broni atomowej. Wysyłaliśmy grafit, który jest kolejnym podstawowym komponentem. A więc, ogólnie rzecz ujmując, po sprawdzeniu dokumentów rządowych dotyczących land lease, Major Jordan miał rację.
I – Z roku na rok rosło zagrożenie nuklearne ze strony Rosji. Rosjanie posiadają obecnie pociski typu MIRV (multiple independently targetable reentry vehicle).  Czy może nam pan trochę powiedzieć jak Rosjanie byli w stanie, pomimo braku odpowiednich technologii, stworzyć pociski typu MIRV, zagrażające naszym miastom dzisiaj?
AS – Trzeba by się było cofnąć do momentu kiedy Rosjanie byli w stanie zbudować rakietę, rozwinąć technologię kosmiczną. Po II wojnie światowej amerykańskie wojska na pewien czas wycofały się podczas gdy Rosjanie okupowali Niemcy. Wykradli najnowsze informacje na temat budowy rakiet (V2), które stały się podstawą rosyjskiej technologii kosmicznej. Przeskakując kilkanaście lat, w początkach lat 70-tych Rosjanie nie mieli zdolności do stworzenia pocisków typu MIRV. Przede wszystkim brakowało im umiejętności stworzenia mikro łożysk kulkowych do systemu kontroli. Była tylko jedna firma na świecie, Bryant Chucking Grinder Company, która produkowała komponent niezbędny do wyprodukowania pocisku typu MIRV. Można stworzyć jeden pocisk, ale nie wiele. Bryant Chucking Grinder Company dostała pozwolenie na wysłanie do Rosji ok. 45 takich komponentów, kiedy my w Stanach posiadaliśmy ich jedynie 33.
I – Czy były jakieś sprzeciwy?
AS – Ja wystosowałem sprzeciw w 1972, inni również, ale zostały one zdławione. Administracja rządowa o tym wiedziała. Ale informacje na ten temat zostały wyciszone.
I – Po raz kolejny widzimy jak Ameryka wspomaga rozwój nuklearny zagrożenie ze strony Związku radzieckiego.
AS – Kiedy mówi się o produkcji pocisków typu MIRV trzeba powiedzieć, że jest  to ogromny krok do przodu w rozwoju technologii militarnej. Nie znam się na tym najlepiej ale umiejętność stworzenia takiego działa to potężna sprawa. My natomiast umożliwiliśmy im to. Zrobiliśmy to w sposób świadomy i celowy.
I – Podczas wojny w Wietnamie Związek Radzicki oraz wschodnioeuropejskie kraje dostarczali sprzęt militarny dla Północnego Wietnamu, gdzie nasi chłopcy byli zabijani . Czy mógłby pan to skomentować? Nasz udział w pomocy oraz handlu ze Związkiem Radzieckim i państwami satelitami w tym czasie?
AS – Nie ma wątpliwości, co do tego, że Sowieci byli głównymi dostawcami broni dla Północnego Wietnamu. Proszę pozwolić podać mi przykład. W trakcie lotów nad szlakiem Ho Chi Minh widziano ciężarówki i uznano je za ciężarówki amerykańskie. W istocie były to amerykańskie ciężarówki, ponieważ pochodziły z fabryki Gorkiego, a ta została zbudowana przez Henry’ego Forda. Więc tak naprawdę zaopatrywaliśmy obie strony podczas wojny z Wietnamem.
I – Czy dostawali jakieś materiały ze Stanów do produkcji tych samochodów?
AS –Tak, na początku lat 70-tych. Znam szczegóły dostaw amerykańskich dla fabryki Gorkiego w samym środku trwania wojny. Miały one na celu wsparcie przy produkcji samochodów wojennych używanych później przez Północny Wietnam.
I – A co jeśli chodzi o pożyczki, czy Stany Zjednoczone udzielały w tamtym czasie pożyczek dla Rosji?
AS – Tak, na początku lat 70-ych i potem w 1978 było to 40 miliardów dolarów. A były one spożytkowane przez Związek Radziecki na zakup materiałów przemysłowych ze Stanów. Które to potem przyczyniły się do stworzenia broni, używanej przeciwko nam w Wietnamie.
I – A co jeśli chodzi o dostarczanie towarów przez Rosyjskie statki dla Wietnamu?
AS – Spedycja to bardzo ciekawy przykład. Rosjanie posiadali wówczas 6,000 statków. Przeanalizowałem dane dotyczące ich technologii oraz silników, silników morskich typu Diesel. 60% statków było zbudowanych zagranicą, a 40% w Rosji według zachodnich projektów. Jeśli chodzi o silniki do statków typu diesel, 80% zostało wyprodukowanych na zachodzie, przez Burmeister & Wain w Kopenhadze i Szwajcarii, Fiata we Włoszech. A pozostałe 20% zostało zbudowane zgodnie z zachodnią technologią na licencji z zachodnimi korporacjami. Nie byłoby floty morskiej Związku Radzieckiego, gdyby nie pomoc z zachodu.
I – A co jeśli chodzi o budowę fabryki wodnej Kama?
AS – Została ona wybudowana w późnych latach 60-tych, początku 70-tych. Zaprojektowanie jej zlecono włoskiej firmie Fiat, której przewodniczący Giovanni Agnelli jest jednocześnie doradcą międzynarodowym Chase Manhattan Bank. To co przykuło moja uwagę, to to, że Fiat nie produkował komponentów do budowy samochodów. Wszystkie fabryki Fiata posiadają amerykańskie wyposażenie, które zostało sprowadzone w  liczbie  ok. 60/70% od głównych amerykańskich firm samochodowych. Być może Fiat był jedynie przykrywką do faktu, że pomagaliśmy Rosjanom budować największą na świecie fabrykę, ok. 66 mil kwadratowych, w trakcie wojny Wietnamskiej. Budowaliśmy dla Rosjan przy użyciu amerykańskiego wyposażenia największą fabrykę na świecie pod przykrywką Fiata.
I – A więc budowaliśmy ciężarówki, wojskowe samochody transportowe na potrzeby Południowego Wietnamu.
AS – Wiedzieliśmy, że fabryka Kamaz ma potencjał militarny.  W 1972 powiedziałem o tym w „National Suicide” i w Miami Beach. Ta fabryka ma potencjał militarny. Wiedzieliśmy o tym. A dziś widzimy ciężarówki Kamaz w Afganistanie, zbudowane w fabryce Kamaz przez włoskie i amerykańskie firmy.
I – Czy po opublikowaniu tych wiadomości, odczuł pan jakieś naciski by wycofać książkę „National Suicide” i inne pana badania?
AS – Tak. Ponieważ mówiłem o potencjale militarnym fabryki Kamaz; o wprowadzeniu technologii MIRVdzięki komponentom Bryant Chucking Grinder, jak i wielu innych faktach z tym powiązanych.
I – Jakiego rodzaju działania spotkały pana i pana wydawcę w związku z książką „National Suicide”?
AS – Był wywierany wpływ na wydawcę, aby zaprzestał publikacji. On jednak nie poddał się presji. Jeśli chodzi o mnie to najpierw chciano abym wycofał się z publikacji. A potem, zamiast działań zwodniczych, stwierdzono w Instytucie Hoovera, że dopuściłem się plagiatu w III tomie „Western Technology”, które zostało opublikowane przez Uniwersytet Stanford. Oczywiście poprosiłem o wskazanie miejsc plagiatu i nikt nie był w stanie wskazać dwóch zdań, które byłyby plagiatem. Po czym wyjaśniłem, że przecież nie mogę dopuścić się plagiatu względem moich własnych książek. A potem w ciągu kolejnych lat okazało się, że kierunek moich badań nie był do końca zgodny z tym, co było by tam mile widziane. I w związku z tym w 1975 opuściłem Instytut Hoovera i stałem się niezależnym pisarzem. Mogę teraz publikować, to co chcę.
I – Czy wie pan o jakiś działaniach wywieranych na Instytut Hoovera, które miałyby powstrzymać wypuszczenie na rynek niewygodnych publikacji?
AS – Mogę podać jeden przykład. Chodzi o książkę Julius Epsteina „Operation Keelhoul”. Bardzo ważna pozycja. Dotyczyła traktowania rosyjskich więźniów wojennych w Niemczech po II Wojnie Światowej. Ta książka pozostawała w rękopisie przez wiele lat, a autor nie dostał pozwolenia na jej opublikowanie. Wiem o tym z pierwszej ręki od Juliusa.
I – Ale w końcu została wydana.
AS – Tak. Innym przykładem jest moja książka „Western Technology”, tom III, który przeleżał rok przed wydaniem. A to z kolei kosztuje ogromne pieniądze, żeby wstrzymać książkę przed wypuszczeniem na rynek. Bo chodzi o to, aby jak najszybciej dopuścić publikacje do sprzedaży, aby zaczęły zwracać się zainwestowane pieniądze. A moja książka przeleżała rok, z powodu swojej ówczesnej niepoprawności politycznej.

 

I – Przeprowadził pan bardzo ciekawa badania na temat Komisji Trójstronnej. Czy mógłby pan coś na temat powiedzieć?
AS – Komisja Trójstronna jest prywatną organizacją założoną przez Davida Rockefellera w 1973. Była finansowana głównie przez Fundacje Rockefellera, Kepplera, Forda, która była jedną z ważniejszych dawców. Jej głównym celem jest zachęcanie do rozmów w trzech regionach.  Pośród trzystu członków jedna trzecia pochodzi ze Stanów, 1/3 z Japonii i 1/3 z Europy. To co udało mi się odkryć, to to, że działania Komisji są skoncentrowane wokół międzynarodowego komitetu bankowego w Nowym Jorku.
I – A jeśli chodzi o wpływ Komisji Trójstronnej na rząd Stanów Zjednoczonych? Wygląda na to, że w gabinecie i dziale administracyjnym  Jimmiego Cartera jest wielu członków Komisji Trójstronnej.
AS – Wielu, to za mało powiedziane. Na 200 milionów ludzi w Stanach, jedynie 77 osób należy do Komisji. Naliczyłem osiemnaście osób w gabinecie. Okazuje się więc, że 1/3 amerykańskich członków Komisji Trójstronnej znajduje się w gabinecie Cartera. Pan Carter, Mendel, Brown, Bloomenthal, wszyscy są członkami. Zajmują wszystkie wyższe stanowiska, także w departamentach obrony. Podsumowując mamy tutaj 77 członków wybranych przez jedną osobę – Davida Rockefellera, szefa głównego General Chase Manhattan Bank, którzy zajmują kluczowe stanowiska w Waszyngtonie, w trakcie rządów Cartera.

źródło: http://www.prisonplanet.pl/

3 komentarze

Wojna na sprzedaż. Wywiad z A.Suttonem cz.1

 

Transkrypt wywiadu przeprowadzonego przez Dr. Stanleya Monteitha z Anthonym C. Suttonem (1925-2002).
Anthony C. Sutton był Brytyjskim ekonomistą, historykiem i pisarzem. Od 1968 do 1973 roku był pracownikiem naukowym w instytucie Hoowera / Uniwersytet Stanforda. Tam opublikował książkę “Zachodnia technologia a rozwój ekonomiczny Rosji”, w której opisał rozwój i budowę potęgi industrialno-militarnej komunistycznej Rosji, przez amerykańskie firmy. Po wydaniu serii książek został zmuszony do opuszczenia uniwersytetu.

Napisał 25 książek o tematyce historycznej, między innymi:
“Wall Street and the Bolshevik Revolution”
“Wall Street and the Rise of Hitler“
”Wall Street and FDR”
“Western Technology and Soviet Economic Development:
1917-1930 (1968), 1930-1945 (1971), 1945-1965 (1973) “
”The Best Enemy Money Can Buy”
“National Suicide: Military Aid to the Soviet Union”

Książki odnosiły się w dużej części do zaangażowania Stanów Zjednoczonych w budowanie i rozwój
reżimów oficjalnie wrogich względem zachodniej cywilizacji.

Początek transkryptu:

Ten wywiad został nagrany latem 1980 roku. Od tamtego czasu prof. Sutton nie występował publicznie.

MATERIAŁ OMÓWIONY W WYWIADZIE JEST NIEZWYKLE WAŻNY W OBECNYM CZASIE, W KTÓRYM OBSERWUJEMY CORAZ WIĘKSZĄ EKSPANSJĘ MILITARNĄ AMERYKI ORAZ BUDOWĘ i TRANSFER NAJNOWSZYCH TECHNOLOGII DO KOMUNISTYCZNYCH CHIN.

I – Wywiad, który zaraz państwo obejrzycie, jest bardzo ważnym nagraniem. Zrobiłem go w 1980, w czerwcu 1980 roku, z Anthony Suttonem, który pracował dla Instytutu Hoovera przez wiele lat. W tym czasie napisał trzy tomy „Western Technology and Soviet Economic Development”, jak również „National Suicide”. Książki te opisują fakt wspierania Związku Radzieckiego (od jego powstania) przez Stany Zjednoczone, jak również fakt wspierania Związku Radzieckiego przez Stany w trakcie wojny w Wietnamie. Związek Radziecki wspierał Północny Wietnam,  a jego wojska zabijały naszych chłopców w Południowym Wietnamie. Oczywiście próbowano zrobić wszystko, aby nie dopuścić do publikacji trzeciego tomu „Western Technology and Soviet Economic Development”,” czy „National Suicide”. Bardzo duży nacisk wywarto na wydawcę, by nie dopuścić do publikacji „National Suicide” i, w konsekwencji, by amerykańskie społeczeństwo nie dowiedziało się, że podczas wojny w Wietnamie, wspieraliśmy pośrednio Północny Wietnam.
Pozwólcie państwo, że przestawię kilka książek, które napisał dr. Sutton. Mowa tu oczywiście o „Western Technology and Soviet Economic Development”, „Wall Street and Bolshevik Revolution”, „Wall Street and FDR”, “Wall Street and the rise of Hitler” i oczywiście “National Suicide”. Najprawdopodobniej napisał jeszcze około 10 książek, w tym “Federal Reserve Conspiracy”, „Trialiterals over Washington vol I & II”, pisywał na takie tematy jak stowarzyszenie Scull and Bones, problem złota i diamentów. Z pewnością można stwierdzić, że A.S. jest jednym z najlepszych pisarzy, jakich mamy w kręgach konserwatywnych.
Przez ostatnie 20 lat nie udzielił żadnego wywiadu. Wielokrotnie kontaktowałem się z nim w celu nagrania audycji radiowej, ale jest nieosiągalny.  Mam nadzieję, że dzięki temu wywiadowi, dowiecie się państwo, kto finansował Adolfa Hitlera i tym samym umożliwił mu wszczęcie wojny z Zachodem, kto sfinansował Bolszewików oraz organizacje, które doszły do władzy w 1917 i trwały aż do upadku Muru Berlińskiego w 1989, dowiecie się Państwo o Komisji Trójstronnej oraz,  kto kontroluje media w Stanach, kto jest w końcu ‘niewidzialną ręką’ sprawującą rządy  i co jest ostatecznym celem tych rządów. I dlaczego ten ‘niewidzialny’ rząd sfinansował dojście do władzy Adolfa Hitlera, dlaczego finansuje i finansował komunistów od ich powstania. A teraz oddaję głos Antony Suttonowi.
….
I – Panie doktorze, napisał pan trzyczęściową książkę podczas pracy dla Instytutu Hoovera.  Czy mógłby pan zarysować nieco treść tej serii?
AS – Tak, książki które napisałem podczas pracy dla Instytutu Hoovera na Uniwersytecie Stanford dotyczyły transferu zachodniej technologii do Związku Radzieckiego. W istocie na serię składają się trzy niezależne książki, a każda z nich opisuje pewien dany okres czasu od roku 1917.
I – A potem napisał pan kolejną serię dotyczącą Wall Street…
AS – Tak, to były książki „na sprzedaż”, to nie były książki akademickie, były przeznaczone dla szerszego grona odbiorców.  Dotyczyły budowy socjalizmu, trzech rodzajów socjalizmu: bolszewickiego w Rosji; tego, co moglibyśmy nazwać  socjalizmem “opieki społecznej” w Stanach oraz narodowego socjalizmu czasów Hitlera. Każda książka analizuje finansowanie oraz wsparcie ze strony Wall Street i międzynarodowych bankierów, dla rozwoju danej formy socjalizmu.
I – Czy w trakcie pana analiz i prób przekazania społeczeństwu, co się dzieje, doświadczył pan jakiś zabiegów mających na celu zniechęcenie pana lub prób uniemożliwienia, w ogóle pokazania podstaw zaangażowania Stanów w finansowanie komunizmu na świecie?
AS – Tak, z całą pewnością. Na przykład, kiedy byłem w Instytucie Hoovera, w 1972 wystąpiłem w Miami Beach jako świadek przed Komitetem Narodowym. Mimo że moje zeznania zostały wydrukowane i dostarczone kongresmenom, nie pozwolono na opublikowanie ich w mediach. Wróciły do Instytutu Hoovera w Kalifornii. Następnie wezwano mnie bym stawił się w gabinecie dyrektorskim, gdzie powiedziano mi, że pod żadnym pozorem nie powinienem wygłaszać takich przemówień i tego typu informacje nie powinny być upubliczniane.
I – Czy chodziło o informacje na temat wsparcia technologicznego udzielanego Związkowi Radzieckiemu, by ten mógł rozwijać swój potencjał wojenny?
AS – Tak, w tym czasie byliśmy w Wietnamie i jak pan wie Związek Radziecki zaopatrywał w broń Północny Wietnam…
I – …To było w 1972…
AS – Tak, w 1972. I na przykład wiedziałem, że fabryka Gorkiego, zbudowana przez Ford Motor Co, produkuje samochody marki GAZ. Gazy były widziane na szlaku Ho Chi Minh (Sajgon). My natomiast dostarczaliśmy wyposażenie do fabryki Gorkiego w samym środku wojny wietnamskiej. Ciężarówki z kolei przewoziły amunicję służącą do zabijania Amerykanów. Uważałem to za moralnie złe i tak też powiedziałem podczas moich wykładów w Miami Beach  i w Instytucie Hoovera. Tego rodzaju informacje ukrywano.
I – Co się w takim razie zdarzyło potem jeśli chodzi o pana pracę w Instytucie Hoovera?
AS – No cóż, nie przywiązywałem dużej wagi do ostrzeżeń, następnego roku  opublikowałem swoją książkę „National Suicide”. Podsumowywała ona informacje na temat naszej pomocy dla Sowietów. A kiedy książka ta pojawiła się, ponownie próbowano znieść ją z rynku, poprzez wywieranie nacisków na wydawcę i na mnie osobiście. Ostatecznie postanowiłem zrezygnować z pracy w Instytucie Hoovera. Od 1975 pozostaję niezależnym pisarzem, bez żadnych powiązań.
I – Przejdźmy do tematu wspierania niemieckiej maszyny wojennej, z którą walczyliśmy w latach 1941-1945.  Czy moglibyśmy zacząć od tematu finansowania Hitlera w latach 1922 – 1923, kiedy starał się on zdobyć władzę w Niemczech?
AS- Finansowanie Hitlera w latach 1922 – 1923 pochodziło tylko częściowo z Niemiec. Jednym z najbardziej znanych Amerykanów sponsorujących Hitlera był Henry Ford. Dostał on nawet medal w 1938 za udział we wspieraniu partii nazistowskiej. W 1923 po nieudanym puczu Hitler trafił do więzienia, a od 1933 rozpoczął się nowy etap w dochodzeniu Hitlera do władzy.
I –rozpoczęło to nowy etap w dochodzeniu Hitlera do władzy.
A co w sprawie finansowania kampanii wyborczej Hitlera w 1933?
AS – Tą sprawą zająłem się bardzo wnikliwie. Wśród wielu zaświadczeń o przelewach bankowych znalazłem kilka, które skierowane były na konto Rudolfa Hessa w banku w Berlinie. To były pieniądze przeznaczone na finansowanie dojścia Hitlera do władzy w marcu 1933. I wśród tych transferów pojawiły się nazwy takich firm jak IG Farben, której zaangażowanie jest dobrze znane, ale również German General Electric, pozostająca pod kontrolą General Electric w Stanach oraz OSRAM.
I – Jakie było powiązanie pomiędzy OSRAM a GE?
AS-  International GE w Stanach miało udziały w GE w Niemczech i kontrolowało udziały OSRAM w Niemczech.
I – Czy jakieś inne amerykańskie korporacje wspierały Hitlera  w dojściu do władzy?
AS – Ależ oczywiście. Standard Oil, miała techniczne powiązania z IG Farben. Niemcy nie mogliby przystąpić do wojny w 1939 bez tetraetylu, niezbędnego do podniesienia oktanowości paliwa używanego w lotnictwie. Niemcy nie mieli technologii na jego wyprodukowanie. Był on produkowany w Stanach i przesyłany do Niemiec. Standard Oil wyszedł z pomysłem hydrogenacji paliwa, która okazała się niezbędna dla Niemiec w latach 30-ych, – czyli podniesienia jakości benzyny – tego rodzaju wiedza była przekazana Nazistom. ITT, na przykład, było bardzo blisko związane z nazistami prze osobę dr. Schroedera, który był szefem ITT w Niemczech. ITT kontrolowało fabryki nie tylko produkujące komponenty elektryczne, ale także fabrykę produkującą samoloty bojowe.

koniec cz 1

źródło: http://www.prisonplanet.pl/

2 komentarze